میناکاری/میناسازی، از هنرهای سنتی و صنایع دستی. تعریف مینا مادهای شیشهای است که بر
معارفی، حسین، معمار سنتی و مرمتگر مشهور بناهای تاریخی اصفهان. او در 1310 در
مقدمه گویش کلیمیان اصفهان که گویشورانش آن را «جیدی» jidi (تغییریافتۀ واژۀ «جُهودی/جودی») مینامند،
پرورش، سیدعلیاکبر، استاد اخلاق و زبان فارسی، نمایندهٔ مجلس شورای اسلامی در دورههای اول،
نیروگاه برق اصفهان (شهید محمد منتظری)،i نیروگاهی حرارتی در شمال غرب اصفهان. این
مجدزاده صهبا، جواد، شاعر، معلم، روزنامهنگار، و نمایندۀ ادارۀ باستانشناسی در اصفهان (1286-1324ش). او
جلالی، فتحالله، خوشنویس، کتیبهنویس، و شاعر در سدۀ سیزدهم و چهاردهم. او فرزند میرزاعبدالرحیم
پاینده، ابوالقاسم، مترجم، نویسنده و روزنامهنگار معاصر ایرانی.1 او در 1287ش در نجفآبادِ* اصفهان
صدر، سیداسماعیل،1 عالم امامى و مرجع تقلید در سدههاى سیزدهم و چهاردهم. او در
شیخ لطفالله، مسجد، بنایى از نیمۀ نخست سدۀ یازدهم، از دورۀ شاهعباس اول*، در
نمادِ اصفهان، نشانۀ شمایلی صورت فلکی قوس، به نشانه طالع اصفهان، بر سردر بازار قیصریه.
دردشت (بابالدشت/بابلدشت)، از محلههای قدیم اصفهان، واقع در منطقۀ شمال شهر. دربارۀ وجه نامگذاری دردشت،
صائب تبریزی. شاعر فارسیسُرای سدۀ یازدهم، از سرایندگان ممتاز سبک هندی.1 نامش میرزا محمدعلی متخلص
کتابخانه مرکزی شهرداری، از مهمترین کتابخانههای عمومی شهر اصفهان. پیشینۀ شکلگیری آن به تأسیس کتابخانه
کنیسه، محل اجتماع و عبادت یهودیان. واژۀ کنیسه و کنیس و جمع آن کنائس عربی
چهلستون، کاخی تشریفاتی از دورۀ صفویه* در اصفهان*، دارای بیست ستون.1 دلیل چهلستون نامیدن این
اصفهانی، گویش. از گویش های رایج در ناحیه مرکزی ایران. مقدمه اصفهانی یکی از گویشهای
چهارباغ، خیابانی از دورۀ شاهعباس اول و از نمادهای هویت شهر اصفهان. این خیابانِ عریض
استر خاتون، از معروفترین زیارتگاههای یهودیان ایران، در شهر پیربکران شهرستان فلاورجان*، نزدیک زایندهرود*. پس
جوباره، قدیمترین محله و بافت تاریخی شهر، و غالباً یهودی نشین. جوباره، جویباره، جُهودباره یا
شَهْشَهان، بُقعه، بنایی از سدۀ نهم در اصفهان.1 بقعۀ شهشهان، حسینیه و آرامگاه شاهعلاءالدین محمد
نشست اعضای هیئت امنای دانشنامه اصفهان با حضور دکتر غلامعلی حدادعادل و استاندار اصفهان برگزار شد؛ نشستی که در آن، آخرین گزارش فعالیتهای علمی، اجرایی و مالی دانشنامه ارائه و
«دانشنامه اصفهان»، سند هویتی و حافظه استراتژیک یکی از درخشانترین کانونهای تمدنی جهان است. در دورانی که میراث فرهنگی ایران با تهدیدهای چندگانهای همچون تخریبهای محیطی، سایه سنگین جنگ و
مراسم رونمایی از دانشنامه اصفهان در روز پنجم آذر ماه ۱۴۰۴ ساعت ۰۹:۰۰ صبح در محل سالن همایش کتابخانه مرکزی شهرداری اصفهان و با حضور فرهیختگان، اندیشمندان و مسئولین استان
هو الاوّل و الآخر
دانشنامۀ اصفهان گنجینهای است از دانشها و دانستنیها دربارۀ حدود هزار و هفتصد سال تاریخ، فرهنگ، و تمدن اصفهان. اقلیم اصفهان با نمادهای مختلف همواره مکانی برای زیست مردمانی از قومها، دینها، مذهبها و ذائقههای مختلف بوده است.
سیاستهای نگارشی حاکم بر این گنجینه از این قرار است:
از آنجا که اغلب مؤلفان، ارزیابان، ویراستاران، کتابشناسان و دیگر همکاران محترم فعال در دانشنامۀ اصفهان سابقۀ فعالیت و پژوهش در زمینۀ دانشنامهنگاری را دارند، ره به اِطناب نبردهایم و سعی کردهایم برای سهولت در دسترسی به عمدۀ نکات ضروری، چکیدهای از آئیننامۀ نگارش خود را در اینجا به اشتراک بگذاریم.
