شیخ لطفالله، مسجد، بنایى از نیمۀ نخست سدۀ یازدهم، از دورۀ شاهعباس اول*، در
شَهْشَهان، بُقعه، بنایی از سدۀ نهم در اصفهان.1 بقعۀ شهشهان، حسینیه و آرامگاه شاهعلاءالدین محمد
چهلستون، کاخی تشریفاتی از دورۀ صفویه* در اصفهان*، دارای بیست ستون.1 دلیل چهلستون نامیدن این
نمادِ اصفهان، نشانۀ شمایلی صورت فلکی قوس، به نشانه طالع اصفهان، بر سردر بازار قیصریه.
کنیسه، محل اجتماع و عبادت یهودیان. واژۀ کنیسه و کنیس و جمع آن کنائس عربی
الهی قمشهای، محییالدّین مهدیبن حاج ملاابوالحسن. عالم شیعی، حکیم، مترجم قرآن و شاعر شیعی متخلّص
جوباره، قدیمترین محله و بافت تاریخی شهر، و غالباً یهودی نشین. جوباره، جویباره، جُهودباره یا
صائب تبریزی. شاعر فارسیسُرای سدۀ یازدهم، از سرایندگان ممتاز سبک هندی.1 نامش میرزا محمدعلی متخلص
قشقایی، جهانگیرخان، مدرس فلسفه و بعضی علوم اسلامی در سدۀ سیزدهم و چهاردهم (1243-1328). از
جشنوارۀ بینالمللی فیلم کودک و نوجوان، برگزارشده از 1369ش غالباً در اصفهان. توجه به مفهوم
دردشت (بابالدشت/بابلدشت)، از محلههای قدیم اصفهان، واقع در منطقۀ شمال شهر. دربارۀ وجه نامگذاری دردشت،
ابومنصور اصفهانی، مَعمَربن احمدبن محمد اصفهانی، صوفی و محدث و مؤلف حنبلی در قرن چهارم
