آئین‌نامۀ نگارش دانشنامه اصفهان

از آنجا که اغلب مؤلفان، ارزیابان، ویراستاران، کتاب‌شناسان و دیگر همکاران محترم فعال در دانشنامۀ اصفهان سابقۀ فعالیت و پژوهش در زمینۀ دانشنامه‌نگاری را دارند، ره به اِطناب نبرده‌ایم و سعی کرده‌ایم برای سهولت در دسترسی به عمدۀ نکات ضروری، چکیده‌ای از آئین‌نامۀ نگارش خود را در اینجا به اشتراک بگذاریم.

در این مطلب، به‌اختصار ساختار مقالات را توضیح داده‌ایم. کوته‌نوشت‌ها یا علامات اختصاری را معرفی کرده‌ایم. اندکی دربارۀ شیوۀ درج و استفاده از سه ضبط تاریخ براساس تقویم‌های شمسی، قمری، و میلادی سخن گفته‌ایم. به‌اجمال به شیوۀ رسم‌الخط و معرفی برخی علائم نگارشی پرداخته‌ایم و اندکی نیز درباره شیوۀ درج پی‌نوشتها و فهرست منابع سخن گفته‌ایم.

ساختار مقاله

هر مقاله مشتمل است بر مدخل و ملحقات آن، شناسه یا معرف مدخل، بدنۀ مقاله، امضای مقاله، فهرست منابع، و پی‌نوشت‌ها.

مدخل/عنوان

از نام یا عنوان مقاله در دانشنامه‌نگاری با واژۀ «مدخل» یا «عنوان» یاد می‌شود، به معنای جای ورود، دروازه. درواقع، مدخل دروازۀ ورود به مقاله است. عنوان مدخل همواره پررنگ (Bold) و به این روش از متن مقاله متمایز می‌شود. پس از نام مدخل، همواره ویرگول می‌گذاریم؛ به نشانۀ ادامه‌دار بودن مطلب و نه نقطه، که نشانۀ پایان بیان موضوع است. پس از ویرگول، شناسه یا مُعرف مدخل می‌آید. شناسه غالباً عبارتی اسمیه، بدون فعل، و عمدتاً شامل سه عنصر حرفه (غالباً دربارۀ افراد)، مکان (اهلیت و تبار و نژاد دربارۀ افراد) و زمان است. پس از پایان شناسه، نقطه می‌گذاریم.

مثال (برای فرد): آذربیگدلی، شاعر و تذکره‌نویس ایرانی، در سدۀ دوازدهم.

مثال (برای مکان): یخچال‌های سنتی، از بناهای عام‌المنفعۀ اصفهان.

در عنوان مدخل، جزء مشهورتر عنوان سرشناسه قرار می‌گیرد و در ابتدا می‌آید، زیرا اشهر است و با آن جستجو می‌شود، مانند: شیخ‌لطف‌الله، مسجد،   یا   فرهنگ، روزنامه،

دربارۀ نام افراد، ابتدا نام خانوادگی، سپس ویرگول، و پس از آن نام کوچک شخص می‌آید، مانند: قشقایی، جهانگیرخان،

اگر مدخل نام کتاب یا مجله و روزنامه باشد فقط پررنگ (Bold) می‌شود و هرگز ایرانیک و مورب نمی‌شود، مانند: فرهنگ، روزنامه،

ملحقات مدخل

گاهی عنوان مدخل شهرت، لقب و تخلص کسی است، مانند:

صائب، تخلص میرزاعلی، شاعر ایرانی و فارسی‌گوی سدۀ یازدهم.

خیام، تخلص و شهرت غیاث‌الدین ابوالفتح عمر‌بن ابراهیم نیشابوری، منجم و شاعر سدۀ ششم.

گاهی نیز تلفظ یا نام دیگر مدخل (با شهرت کمتر) است، مانند:

در‌دشت (بابِلدشت)،

اِستِر خاتون (استرا خاتون)،

پس از پایان شناسه و گذاشتن نقطه، بدنۀ مقاله آغاز می‌شود و نیاز نیست به سر سطر برویم. در بدنۀ مقاله، پیشینۀ تاریخی مدخل بیان می‌شود. اگر مدخل فرد باشد، از سال و محل تولد و خانواده و تحصیلات و فعالیت‌های اولیه آغاز می‌کنیم. اگر مفهوم یا مکان باشد، از سابقۀ شکل‌گیری آغاز می‌کنیم و مطلب را با سیر تحول و تکامل و گزارش وضع کنونی آن ادامه می‌دهیم. در بیان این تحولات ترتیب تاریخی خط سیر (timeline) را باید رعایت کرد. دربارۀ افراد و مشاهیر، سابقۀ زندگی فردی و فعالیت‌های شغلی و رخداد‌های مهم دورۀ حیات فرد را به‌ترتیب تاریخی و با انتخاب چند نقطۀ عطف بیان می‌کنیم. پس از آن، اطلاعات درگذشت او (شامل تاریخ و علت و مکان در صورت نیاز) بیان می‌شوند و پس از درگذشت، از شاگردان، آثار و تألیفات و آرای فکری او یاد می‌شود. درصورت نیاز و طولانی‌بودن بدنۀ مقاله، می‌توانیم از عنوان فرعی هم استفاده می‌کنیم؛ مانند: آثار، شاگردان، آرای فکری. در بین آثار، اگر مواردی مهم‌تر و تأثیرگذارترند، به هر کدام یک بند (پاراگراف) اختصاص دهید.

پس از پایان‌یافتن متن و بدنۀ مقاله، نام نویسنده که از آن با عنوان «امضا» یاد می‌کنیم، در پایان مقاله، به‌صورت چپ‌چین و پررنگ (Bold) همواره بین دو خط مورب آورده می‌شود. این قاعدۀ ثبت امضا، در همۀ نسخه‌های دانشنامۀ اصفهان، به همۀ زبانهای فارسی، عربی و انگلیسی رعایت می‌شود، مانند: /اکبر ثبوت/

پس از درج امضا، فهرست منابع آورده می‌شود. پس از قسمت فهرست منابع، پی‌نوشت‌ها (همان ارجاعات داخل متن) می‌آیند. در متن مقاله، جای آنها را با قراردادن عدد تُک و با استفاده از گزینۀ Insert Endnote در نرم‌افراز Word مشخص و ایجاد کنید. از جمع کنترل و آلت و دی (Ctrl+Alt+D) استفاده کنید تا عدد پی‌نوشت‌ها به صورت اتوماتیک و نه دستی ایجاد شود.

وجود علامت ستاره (*) بر بالای هر کلمه در متن دانشنامه اصفهان بیانگر آن است که آن کلمه در دانشنامۀ اصفهان دارای مدخل و مقاله است و خواننده باید برای اطلاع بیشتر به آن مراجعه کند و نویسنده مقاله حاضر نباید دربارۀ آن توضیح دهد.

ذکر این نکته ضروری است که ممکن است دربارۀ موضوعی در چند مقالۀ مختلف مطالبی آمده باشد. این مطالب نباید تکراری باشند یا هم‌پوشانی داشته باشند؛ مثلاً اگر دو مدخل داشته باشیم، یکی با نام صائب و دیگری با نام صائب، مقبره، نباید مطالب این دو مقاله تکراری و احتمالاً متعارض باشند. این نکته دربارۀ مدخل‌هایی چون شاهان سلسلۀ صفویه یا مدخل‌های زاینده‌رود و گاوخونی اهمیت ویژه دارد. برای اطلاع از سایر مدخل‌ها به منوی عنوان/مدخل در صفحه اصلی وب‌سایت اصفهانیکا مراجعه کنید و فهرست آنها را به ترتیب حروف الفبا ببینید.

کوته‌نوشت‌ها (اختصارها)

متوفی:           برای افراد، هنگام ذکر تاریخ درگذشت آنها در داخل پرانتز چه کشته، چه شهید و چه درگذشته باشند، همواره از کلمۀ متوفی استفاده می‌کنیم؛ مانند: سعدی (متوفی 691).

حکـ:             در داخل پرانتز و برای سلطنت، خلافت، حکمرانی، امارت و پادشاهی می‌آید، مانند: شاه‌عباس اول (حکـ: 996ـ1038).

ص:               شمارۀ صفحه. حتی اگر به صفحات متعدد ارجاع داده شود، فقط از یک حرف «ص» استفاده می‌شود، نه با نشانۀ «صص».

ش:                نشانۀ سال شمسی که برای سالهای بعد از 1300 آورده می‌شود؛ همچنین نشانه شماره که غالباً در ارجاعات استفاده می‌شود.

ج:                 جلد

ق‌م:               پیش از میلاد (این نشانه فقط در داخل پرانتز می‌آید، نه در متن مقاله).

س:                سطر

گ:                برگ

حـ:                در حدود، حدود (فقط در داخل پرانتز استفاده می‌شود، نه در متن)؛ مانند: (متوفی حـ 1310ش).

م:                  میلادی (فقط در پرانتز می‌آید، نه در متن)؛ مانند: (متوفی 810م).

مقایسه کنید با:  از فلش (←)، نک، قس و … استفاده نکنید و “مقایسه کنید با” را کامل بنویسید و پس از آن حتماً دونقطه ((: بگذارید.

نگاه کنید به:     آن را کامل بنویسید و پس از آن دونقطه ((: بگذارید. از ر.ک. و امثال آن استفاده نکنید.

همان:             همان مؤلف یا همان اثر در ارجاعات مکرر.

همانجاها:        مآخذ پیشین (همان مؤلف، همان اثر، همان جلد، همان صفحه).

همو:              همان مؤلف.

تاریخ

تقویم رسمی ایران تقویم هجری شمسی (خورشیدی) است. بنابراین تاریخها در دانشنامه اصفهان براساس تقویم شمسی گزارش می‌شوند؛ البته تبصره‌هایی در این باره وجود دارند که شرح آن چنین است.

کاربرد تقویم شمسی از 1304 آغاز می‌شود. علامت اختصاری آن حرف «ش» (بدون گذاشتن نقطه در آخر آن) است و همه جا چه در متن مقاله و چه در داخل پرانتز و پانویس‌ها و فهرست منابع صورت کوته‌نوشت آن کاربرد دارد. تا پیش از این تاریخ و تا پایان حکومت قاجار، تقویم رسمی ایران هجری قمری بوده است. بنابراین در شرح گزارش‌های تا پیش از حدود 1304ش، از تقویم قمری استفاده می‌شود، بدون هیچ علامت و کوته‌نوشتی. با این ملاحظه، هر تاریخ هجری‌ای که در متن مقاله بدون کوته‌نوشت آورده شود، فرض بر آن است که قمری است و لطفاً از کوته‌نوشت “ق” استفاده نکنید.

برای خاورشناسان و ایران‌پژوهان غربی و وقایع و رخدادهای جهان غرب که با مقالۀ ما در ارتباط‌اند، چون تاریخ آن بلاد براساس تقویم میلادی است، در شرح فعالیت‌های آنها ما نیز از تاریخ میلادی استفاده می‌کنیم، البته با ارائۀ معادل شمسی و قمری. در این موارد، تقدم با آوردن تاریخ هجری (شمسی یا قمری) است، به این صورت که ابتدا معادل هجری (شمسی یا قمری) را می‌آوریم، سپس از علامت خط مورب (اسلش) استفاده می‌کنیم و پس از آن سال میلادی را ذکر می‌کنیم؛ مانند: 1289/1872؛ سدۀ نهم/ پانزدهم. در مقالات انگلیسی تاریخ میلادی بر هجری مقدم می‌شود.

برای سال میلادی از کوته‌نوشت «م» استفاده نمی‌کنیم. در این موارد، آنچه سال میلادی را از سال قمری متمایز می‌کند، وجود حدود شش سده اختلاف زمانی بین آنهاست؛ چنانچه سال اول قمری مصادف با 622 میلادی است و از فحوای کلام برای خواننده مشخص می‌شود که منظور کدام زمان است؛ مثلاً 1912 مشخص است که میلادی است، زیرا هنوز به 1912 قمری وارد نشده‌ایم. اگر در مقاله از تاریخ میلادی بسیار دور استفاده شود، مثلاً اگر از 570 میلادی استفاده می‌کنیم، برای خلط‌نشدن آن با 570 قمری در اینجا از کوته‌نوشت «م» برای سال میلادی استفاده می‌شود.

حال باید بدانیم در چه مواقعی باید معادل شمسی بدهیم و در چه مواقعی از معادل قمری بهره ببریم. 1304 شمسی که آغاز تقویم شمسی و رسمی کشور است برابر است با 1925 میلادی و 1334 قمری. بنابراین از سال 1925 به بعد را به شمسی تبدیل می‌کنیم و از 1925 به قبل را به قمری برمی‌گردانیم. وبگاه برخط «باحساب» www.bahesab.ir  شما را در این زمینه یاری می‌دهد و کاملاً دقیق است.

نکته: تقویم قمری تا 1334ـ1335 در ایران رسمی بود. از این تاریخ به بعد، همۀ تاریخ‌ها به شمسی نوشته می‌شوند (حتی در مقالات حوزۀ دین و کلام و فقه و…).

شمارۀ قرن به رقم نوشته نمی‌شود، بلکه به‌صورت حروف و عدد ترتیبی نوشته می‌شود، مانند: سدۀ هشتم.

برای سال‌های پیش از میلاد، در داخل متن مقاله، عبارت «پیش از میلاد» را ذکر می‌کنیم، مانند: در سدۀ سوم پیش از میلاد….

در داخل پرانتز، برای نشان‌دادن سال‌های پیش از میلاد، از کوته‌نوشت «ق‌م» استفاده می‌کنیم، مانند: (295ق‌م).

برای نشان‌دادن مقطع زمانی در داخل پرانتز (مانند بازۀ زمانی تولد و مرگ، دورۀ حکومت و…) عدد ناظر بر آغاز را ابتدا سمت راست و عدد ناظر بر پایان را در رتبۀ دوم، یعنی سمت چپ می‌نویسیم، مانند: (حکـ: 470ـ510). یعنی برخلاف شیوۀ عددنویسی در حساب و ریاضی رفتار می‌کنیم و معیار خط و حرف‌نگاری فارسی است. در تاریخ‌های پیش از میلاد، عدد بزرگ‌تر قدمت‌دارتر است، یعنی قدیم‌تر است و فاصلۀ زمانی دورتر را نشان می‌دهد. پس آن را در ابتدا و سمت راست می‌نویسیم و عدد کوچک‌تر به مبدأ تاریخ میلادی نزدیک‌تر است و جدیدتر است (در قیاس با عدد بزرگ‌تر)، پس آن را سمت چپ و در رتبۀ دوم می‌نویسیم، مانند: (560ـ270ق‌م).

اگر در ذکر تاریخ شمسی و میلادی، نام ماه آورده شود، دیگر نیازی به استفاده از کوته‌نوشت‌های «ش» و «م» نیست و خود کلمۀ ماه نوع تقویم را مشخص می‌کند، مانند: فروردین 1340؛ ربیع‌الآخر 1402؛ اکتبر 480.

برای نشان‌دادن ماه، نام آن را می‌نویسیم و از ذکر شمارۀ ماه خودداری می‌کنیم، مثلاً می‌نویسیم در 30 اردیبهشت 1350 و نمی‌نویسیم 30/2/1350 یا نمی‌نویسیم سی‌ام اردیبهشت 1350 (شمارۀ روزهای ماه به رقم نوشته می‌شوند). همچنین، آوردن کلمه “ماه” پس از نام ماه حشو است، مانند: مهرماه 1340.

اعداد در داخل پرانتز همراه با خط تیره نوشته می‌شوند و در متن با حروف فارسی، مانند: (1318ـ1340ش)؛

… از 1318 تا 1340ش…

نام ماه‌های میلادی را به صورت تلفظ فرانسوی آنها می‌نویسیم، نه انگلیسی. نام ماه‌ها به فرانسوی به این قرار است:

ژانویه ـ فوریه ـ مارس ـ آوریل ـ مه ـ ژوئن ـ ژوئیه ـ اوت، سپتامبر، اکتبر، نوامبر، دسامبر.

از نوشتن نام ماه‌ها به انگلیسی، مانند مارچ، آپریل، می، جون، جولای، آگوست و…، خودداری کنید. برای نگارش صحیح معادل اسامی به زبانهای اروپایی یکی از منابع نسبتاً معتبر وبگاه ذیل است: www.forvo.com.

ماه‌های قمری نیز به چند صورت نوشته می‌شوند، اما در دانشنامۀ اصفهان آنها را فقط به این شکل بنویسید:

محرّم، صفر، ربیع‌الاول، ربیع‌الآخر، جمادی‌الاولی، جمادی‌الآخره، رجب، شعبان، رمضان، شوال، ذیقعده، ذیحجه.

معتبرترین منبع برای نوشتن تاریخ حکومت سلسله‌ها دایرةالمعارف فارسی (مصاحب) است.

برای نوشتن سده از رقم استفاده می‌کنیم نه حروف، مانند: در دهۀ 1930، در دهۀ 1330ش؛ و نمی‌نویسیم در دهۀ سی میلادی، در دهۀ سوم شمسی.

دهۀ 1930 یعنی از 1930 تا 1939.

واحدها و اوزان و مقیاس‌ها

همۀ واحدهای وزن به گرم و کیلوگرم تبدیل شوند (نه اونس و پوند).

همۀ واحدهای طول و مسافت به متر و سانتی‌متر نوشته شوند (نه فوت، پا، مایل، اینچ).

واحد اندازه‌گیری مایعات لیتر است.

واحد اندازه‌گیری دما سانتی‌گراد است (نه کلوین و فارنهایت).

دربارۀ مقیاس‌های کهن و سنتی مانند گز، ذرع، فرسنگ و…، درصورت نقل‌قول مستقیم، معادل متری آنها داخل کروشه [] جلوی آنها نوشته شوند.

توجه: وبگاه برخط «باحساب» گزینۀ تبدیل واحد دارد.

رسم‌الخط و برخی علائم

در دانشنامۀ اصفهان، شیوۀ املا، فاصله‌گذاری بین کلمات، جدانویسی، سرهم‌نویسی و مواردی از این دست براساس کتاب فرهنگ املایی خط فارسی مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی است. اجرای جزئیات این بخش برعهدۀ ویراستاران است.

شیوۀ ضبط اعلام نیز برعهدۀ ویراستار است. او عَلَم ارجح و ضبط مختار را براساس منابع معتبر (به‌خصوص دایرة‌المعارف فارسی) برمی‌گزیند و در موارد خاص، با مؤلف، ارزیاب و معاون علمی مشورت می‌کند.

نام کتاب، مجله، نشریه، چه در متن مقاله، چه در پانویس و پی‌نویس، در همۀ زبان‌ها ایرانیک و مورب نوشته می‌شود.

نام مقاله و پایان‌نامه و رساله، چه در متن مقاله، چه در پانویس و پی‌نویس، در همۀ زبان‌ها در داخل گیومه و صاف نوشته می‌شود.

اگر نامی با چند املا با اندکی تغییر در صورت و آوا نوشته می‌شود، صورت‌های مختلف آن را با علامت خط مورب (اسلش) از هم جدا می‌کنیم، مانند: استر خاتون/ استرا خاتون؛ مرداد/ اَمرداد.

برای جداکردن مصرع‌ها از هم، در پایان مصرع اول، از یک خط مورب استفاده می‌‌کنیم و برای نشان‌دادن پایان یک بیت و آغاز بیت دیگر، بین آنها دو خط مورب می‌گذاریم، مانند:

بنی‌آدم اعضای یکدیگرند/ که در آفرینش ز یک گوهرند// چو عضوی به درد آورد روزگار/ دگر عضوها را نماند قرار.

از حرکت‌گذاری افراطی، تشدیدهای غیرضروری، خط تیره و پرانتزهای مکرر تا حد امکان پرهیز شود. در نوشتن کلمۀ «الله» خود نرم‌افزار word، تشدید حرف «ل» را لحاظ می‌کند، لطفاً و اکیداً مجدداً روی «ل» تشدید نگذارید.

تخلص شاعران همواره در داخل گیومه گذاشته می‌شود، مانند: او «باقی» تخلص می‌کرد.

در صورت نیاز به توضیح‌دادن دربارۀ کلمه‌ای یا درج نام افراد یا پدیده‌ها  به خط لاتین، از پانویس نیز می‌توان استفاده کرد. برای این کار و برای خلط‌نشدن پانویس با پی‌نویس از گزینۀ Footnote در قسمت نوار ابزار Reference برنامۀ Word یا (ctrl+Alt+F) استفاده کنید. اعداد تُک نشان‌دهنده شماره پانویس و پی‌نویس را بعد از گذاشتن نقطه و ویرگول درج کنید، مانند: ارنست هرتسفلد.¹ اگر توضیح پانویس به فارسی است آن را راست‌چین کنید. اگر معادل لاتین می‌دهید، آن را چپ‌چین کنید.

از آوردن القاب مرحوم، استاد، دکتر، مهندس، آیت‌الله و غیره اجتناب کنید. تعبیر «صلی‌الله علیه و آله و سلم» و «علیه‌السلام» کامل نوشته می‌شوند، نه به صورت کوته‌نوشت (ص) و (ع).

پی‌نوشت‌ها

در قسمت پی‌نوشت، ابتدا نام خانوادگی مؤلف، سپس نشانه ویرگول و بعد از آن شماره صفحه مورد ارجاع آورده می‌شود. سال نشر آثار فقط زمانی در این قسمت درج می‌شود که از بیش یک اثر از آثار مؤلفی واحد استفاده شود. اگر سال شمسی باشد، از کوته‌نوشت “ش” استفاده می‌شود. اگر سال نشر اثر هم به میلادی و هم به قمری در اثر آمده باشد، تفکیک با سال قمری صورت می‌گیرد.

تقسیم‌بندی آثار به جلد و جز و قسم و … در تمامی نشانی‌ها دقیق آورده می‌شود و در همه موارد ارجا‌ع‌ به آنها تکرار می‌شود. اگر در نسخه‌های خطی، تقسیم‌بندی اثر بر اساس برگ باشد، در نشانی از کوته‌نوشت “گ” استفاده می‌شود و بسته به اینکه از روی صفحه استفاده شود یا پشت آن، از اختصار “گ ر” یا “گ پ” استفاده می‌شود.

فهرست منابع

در ضبط اطلاعات کتاب‌شناختی منابع، ملاک صفحه عنوان و پشت صفحه عنوان اثر است. درباره کتاب‌ها، نام ناشر هم باید ذکر شود و اگر نام ناشر معلوم نبود، می‌توان نام چاپخانه را جایگزین آن کرد، مانند:

طهرانی، ابوبکر، دیار بکریه، چاپ فاروق سومر و نجاتی لوغال، تهران: طهوری، ۱۳۵۶ش.

درباره نسخ خطی اطلاعات مورد نیاز عبارت‌اند از: نام خانوادگی مؤلف (به صورت پررنگ)، نام کوچک او، عنوان نسخه خطی (به صورت ایتالیک)، نام کتابخانه نگهدارنده نسخه، شماره نسخه.

‌در مصاحبه‌ها، اگر مصاحبه مکتوب باشد و در مجله‌ای چاپ شده باشد، سرشناسه نام مصاحبه‌شونده قرار می‌گیرد. سپس عنوان مصاحبه در گیومه می‌آید. بعد از آن، نام مصاحبه‌‌‌‌‌‌‌کننده می‌آید و سپس اطلاعات کامل کتاب‌شناختی مجله ذکر می‌شود. اگر مصاحبه شفاهی باشد، سرشناسه مصاحبه‌شونده قرار می‌گیرد تا ارتباط او را با مدخل نشان دهد. سپس نام مصاحبه‌کننده می‌آید و بعد از آن تاریخ به صورت کامل (با ذکر روز و ماه و سال) می‌آید.

در پایان‌نامه‌ها شیوه این است: نام خانوادگی نویسنده (پررنگ)، نام کوچک، عنوان پایان‌نامه (در گیومه)، مقطع تحصیلی، رشته تحصیلی، نام دانشگاه، سال دفاع.

در منابع اینترنتی، اگر به مقاله‌ای خاص ارجاع دهیم، شیوه چنین است: نام نویسنده، نام مقاله (در گیومه)، نام وبگاه، تاریخ روزآمدی وبگاه، آدرس اینترنتی تا آن مقاله خاص.

در منابع اینترنتی، اگر ارجاع به خبری خاص باشد، فقط به نام وبگاه، تاریخ روزآمدی وبگاه، و آدرس اینترنتی تا کد آن خبر اشاره می‌شود.

در تصاویر، اگر تصویر از منبعی خاص اخذ شده باشد، اطلاعات کامل کتاب‌شناختی اثر در فهرست منابع ذکر می‌شود و همچنین ذیل تصویر به نام نویسنده اثر و شماره صفحه اشاره می‌شود. حال اگر تصویر را عکاسی گرفته باشد، دیگر در فهرست منابع مطلبی درباره تصویر نمی‌آید و فقط نام عکاس و تاریخ عکاسی ذیل تصویر ذکر می‌شود.

نکات کلیدی

برای ایجاد نیم‌فاصله حتماً و اکیداً از ترکیب کنترل+ شیفت+2 استفاده کنید. راه‌های دیگر برای ایجاد نیم‌فاصله موجب پدیدآمدن حروف نامفهوم و به‌هم‌چسبیدگی (مانند مجلهها) در فضای وب می‌شود. لطفاً در این مورد خاص، با رعایت دستورالعمل فوق به پردازشگران مطالب در دانشنامه اصفهان کمک کنید.  

برای تایپ مقالات از قلم Times New Roman (به‌سبب محدودیت در بارگذاری در سایت) با اندازۀ 12 برای متن و اندازۀ 10 برای پی‌نوشت‌ها استفاده کنید.

اگر مقالۀ شما تصویر دارد، لطفاً به هنگام ارسال مقاله، آن را با ذکر مشخصات صاحب اثر ضمیمه کنید. رعایت حق معنوی عکاس مانند حق معنوی مؤلف مقاله لازم است.

مقالات خود را فقط از طریق ایمیل isfahanica@gmail.com ارسال کنید و از پیام‌رسان‌های تلگرام، واتساپ، بله، ایتا و مانند آن استفاده نکنید. معاون علمی دانشنامۀ اصفهان دریافت کنندۀ نسخۀ اول مقالات خواهد بود. برای همۀ مکاتبات و اصلاحات بعدی مربوط به یک مقاله از گزینۀ پاسخ (reply) به همان نامۀ اول استفاده کنید تا همۀ سوابق در یک جعبه قرار گیرد. برای هر بار مکاتبه با معاون علمی دربارۀ یک مقاله از صفحۀ ایمیل جدید (compose) استفاده نکنید. در صورتی که مقالۀ جدید می‌نویسید، ایمیل جدید با موضوع جدید ایجاد کنید.