ابومنصور اصفهانی، مَعمَربن احمدبن محمد اصفهانی، صوفی و محدث و مؤلف حنبلی در قرن چهارم
ابومسلم اصفهانی، محمدبن بحر، ادیب، لغتشناس، نحوی، شاعر، کاتب و مفسّر قرآن در قرن سوم
گزی، گویش. از گویش های رایج در ناحیه مرکزی ایران. مقدمه گزی (در گویش محل:
جامع عباسی، مسجد، بنایی متعلق به میانۀ سدۀ یازدهم، در ضلع جنوبی میدان نقش جهان.
اصفهانی، سیدابوالحسن، از مراجع تقلید شیعه در قرن سیزدهم و چهاردهم (1246-1325ش). او در 1284
کمالالدین اسماعیل اصفهانی، شاعر سدههای ششم و هفتم. کنیهاش ابوالفضل و از مشاهیر شعرای عجم
آلیانس، مدرسه. آموزشگاهی ویژۀ تحصیل دانشآموزان کلیمی اصفهان (تأسیس 1319ق/ 1280ش). این مدرسه دورۀ اول
ابابصیر، مؤسسۀ آموزشی و مرکز فرهنگی و مددکاری نابینایان و کمبینایان. این مؤسسه آبان 1348
فقیهیان، حسن، از مدیران فعال و تأثیرگذار شهرداری منطقۀ شش شهر اصفهان (1326ـ1403ش). او در
سلطانالعلماء، حسینبن محمد، فقیه امامی قرن یازدهم و وزیر اعظم دورۀ صفوی.1 لقبش علاءالدین و
اصفهانی، محمدصالح، خوشنویس و کتیبهنویس در قرن دوازدهم (متوفی ح 1130). او فرزند میرزا اَبوتراب
